Πρόκειται για παρωχημένο τεχνολογικό εξοπλισμό που δεν έχει πρακτική εφαρμογή σήμερα, καθώς τα σύγχρονα τηλεφωνικά δίκτυα είναι πλήρως ψηφιακά (VoIP) και οι χρεώσεις γίνονται με χρόνο ομιλίας και όχι με «μονάδες». Αντιπροσωπεύει, ωστόσο, μια πολύ συγκεκριμένη μεταβατική φάση της ελληνικής τηλεπικοινωνιακής ιστορίας (τη μετάβαση από τους ηλεκτρομηχανικούς μετρητές των κέντρων στον ψηφιακό αυτοέλεγχο του σπιτιού).
Ο ψηφιακός μετρητής ή καταμετρητής μονάδων ΟΤΕ ήταν μια συσκευή , η οποία χρησιμοποιούνταν ευρέως στις σταθερές τηλεφωνικές γραμμές (κυρίως σε κοινόχρηστα τηλέφωνα, ξενοδοχεία, περίπτερα, ή ενοικιαζόμενα δωμάτια) για την καταγραφή και τον υπολογισμό του κόστους των κλήσεων σε πραγματικό χρόνο. Πιθανότατα υπήρξε προϊόν εγχώριας σχεδίασης και συναρμολόγησης.
Η συσκευή συνδεόταν στη σταθερή τηλεφωνική γραμμή και δεχόταν ψηφιακούς ή αναλογικούς παλμούς (συχνότητας συνήθως 12kHz ή 16kHz) που έστελνε το κέντρο του ΟΤΕ κατά τη διάρκεια της κλήσης. Κάθε παλμός αντιστοιχούσε σε μία «τηλεφωνική μονάδα». Η ψηφιακή (LCD) οθόνη έδειχνε τις μονάδες που καταναλώθηκαν στην τρέχουσα κλήση, καθώς και το συνολικό άθροισμα επιτρέποντας στον ιδιοκτήτη της επιχείρησης να γνωρίζει ακριβώς πόσο να χρεώσει τον πελάτη για το τηλεφώνημα που έκανε. Το πλήκτρο «ΦΡΑΓΗ» σε συνδυασμό με μια ενδεικτική λυχνία (LED) επέτρεπε στον ιδιοκτήτη να κλειδώσει τη συσκευή. Με αυτόν τον τρόπο εμποδιζόταν η πραγματοποίηση ακριβών κλήσεων (π.χ. υπεραστικών, διεθνών), κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο για ενοικιαζόμενα δωμάτια ή σπίτια με παιδιά.
