Μπομπίνες μαγνητοταινίας (magnetic tape reels), οι οποίες αποτελούσαν το κύριο μέσο εγγραφής και αποθήκευσης ήχου πριν από την επικράτηση της κασέτας και αργότερα των ψηφιακών μέσων.

Στη Βιτρίνα εκτίθενται τρεις μαγνητοταινίες, οι δύο εκ των οποίων φέρουν το όνομα δύο κορυφαίων γερμανών κατασκευαστών σε αυτόν τον τομέα, της Grundig και της BASF. Η BASF παρουσίασε την πρώτη μαγνητοταινία “Magnetophonband” το 1934-1935. Η Grundig εισήλθε δυναμικά στην παραγωγή μαγνητοφώνων το 1951.

Η χρήση των μπομπινών αυτών ήταν καθοριστική για τη βιομηχανία του ήχου και την οικιακή ψυχαγωγία για πάνω από τέσσερις δεκαετίες. Τοποθετούνταν σε μπομπινόφωνα (reel-to-reel tape recorders), όπου η ταινία περνούσε από την “πηγή” (τροφοδότης) στην “κεφαλή” εγγραφής ή αναπαραγωγής και κατέληγε στην κενή μπομπίνα υποδοχής. Στα επαγγελματικά στούντιο και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, οι ταινίες αυτές ήταν το στάνταρ μέσο για την παραγωγή δίσκων και εκπομπών, προσφέροντας εξαιρετική πιστότητα ήχου που πολλοί λάτρεις του αναλογικού ήχου προτιμούν ακόμα και σήμερα. Η επεξεργασία του ήχου γινόταν με φυσικό κόψιμο και συγκόλληση (splicing) της ταινίας, μια τεχνική που απαιτούσε μεγάλη ακρίβεια. Λόγω της μεγάλης χωρητικότητάς τους, επέτρεπαν πολύωρες εγγραφές, ανάλογα με την ταχύτητα περιστροφής (όπως 19 cm/s ή 9.5 cm/s), καθιστώντας τες ιδανικές για αρχειοθέτηση φωνής, μουσικής και σημαντικών ιστορικών ντοκουμέντων. Στο οικιακό περιβάλλον, χρησιμοποιούνταν για τη δημιουργία προσωπικών συλλογών από το ραδιόφωνο ή για ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις με μικρόφωνο. Παρόλο που η συντήρησή τους είναι απαιτητική, καθώς η μαγνητική επίστρωση μπορεί να φθαρεί με τον χρόνο, παραμένουν το απόλυτο σύμβολο της υψηλής ποιότητας αναλογικού ήχου.